De komst van Vincent voor het bosmeisje

Er was eens…

Een deugdzame dame van 40 jaar, ze gedraagt zich altijd fatsoenlijk en houd van haar drie katers. Haar kinderen draagt ze altijd loyaal in haar hart, en haar eerste kleinkind is op komst… Maar was ze altijd zo’n welgemanierde jongedame?

Ze is niet opgegroeid in de grote stad, maar haar eerste levensjaren bracht ze door in het bos. Ze is een echt bosmeisje, eigenlijk een echte kwajongen. Ze groeide op met drie oudere broers, die steeds kattenkwaad uithaalden. Maar eenmaal ze het besef had, was het zij die plukken haar uit hun hoofd trok toen ze haar weer eens pesten, en zij van vader van alles de schuld kreeg… Al snel leerden haar drie forsige broers dat ze haar beter uit de weg gingen.

Zo kwam het dat ze herhaaldelijk alleen tussen de bomen op ontdekking ging, ze leerde van elke grasspriet en elke regendruppel te genieten. Ze koesterde de zwoele dagen, en dronk uit het stroompje water naast de grote moeder eik. De wezens in het bos hadden geen geheimen meer voor haar, en ze sloot zelfs vriendschap met de everzwijnen.

 

Groot nieuws!

Dit bosmeisje genoot opgewekt van haar eerste schooljaar in het kleine dorp, op 7km huppelen vandaan. Maar ze zat altijd helder en vrolijk in de les, opgetogen dat ze eindelijk mocht leren lezen en schrijven.
Haar juf was een gouden elfje uit de duizend, maar wat ze niet wist was dat haar juf haar stiekempjes voorbereide op een grote verandering in haar prille leventje…

Het ogenblik dat vader en moeder het grote nieuws vertelden, en haar broers elkaar verschrikt aangaapten, stormde dit jonge meisje de trap op en begon te huilen. Dit wou ze niet! Grote zus worden, alle aandacht naar dat kleine mormel en geen avondknuffels meer van moeder, bah!

Het kleine mannelijke mormel werd geboren, en zoals ze voorspeld had ging alle aandacht naar hem heen… Als grote zus was ze erg afstandig en vooral jaloers. Maar ze was ook erg oplettend en leergierig in de stappen die moeder allemaal nam voor dat kleine dingetje te verzorgen…

 

Op een dag…

Moeder lag afgemat in haar schommelstoel, ze was ingedommeld na een vermoeiende dag en nacht. Klein mormeltje lag liefjes te slapen in zijn houten kribbe. Moeder had gezegd: “Maak me wakker als ik niet meteen opspring als hij begint te huilen. Ik ben zo moe…”
Dochter had er niet veel oor naar en was verdiept in een nieuw prentenboek van haar juf. Vader was met de broer op een trip om hun de kneepjes van het jagen te leren.

Klein mormel, Vincent genaamd, begint onverwachts te krijsen…
Het meisje kijkt haar verslagen moeder aan die zachtjes wat mompelt maar niet wakker wordt. Ze neemt zelf een besluit en laat haar prentenboek achter en huppelt vastbesloten naar het keukentje. Daar neemt ze het pap flesje dat moeder een kwartiertje eerder wat had opgewarmd.
Ze dwarrelt terug naar Vincent zijn wiegje, neemt vader zijn voetenbankje erbij, kijkt nog even moeder aan en draait zich dan met volle aandacht naar haar kleine broertje om…

Bezorgd om dit kleine wezentje doet ze wat ze moeder al honderden keren deed bij haar ritueel, ze neemt zijn doekje en legt dit zachtjes onder zijn kinnetje op zijn buik, voelt de warmte van de melk op haar kleine pols. Dan neemt ze de pap fles schuin vast en laat ze hem zakken in zijn uitgehongerde wangetjes…

Haar hart smelt van liefde, dit ogenblik is het koude ijs tussen hun gebroken.

Moeder wordt stilaan wakker, angstig om wat ze gedaan heeft kijkt dit meisje met de fles nog vast haar moeder aan… Maar als moeder dit plaatje opmerkt kijkt ze heel liefhebbend. Ze gaat rechtstaan, neemt kleine Vincent uit zijn bedje. Het meisje kijkt verslagen, maar als moeder zich op de grond tussen de kussens nestelt nodigt ze haar dochter met een wenk uit. Opgewekt gaat het meisje op deze uitnodiging in, en gaat ze dicht tegen haar kleine broertje aan zitten…

Vanaf dit moment zal zij als grote zus mee voor hem zorgen en altijd voor hem hoeden. Samen zullen zij de grote wereld trotseren.

 

 

Coco

 

Geef een reactie