Zoute teleurstellingen, zoete vriendschappen.

 

Hier zit ik dan weer: nagelbijtend en met een rommelende maag, ergerend op wéér een teleurstelling. Misselijk van het nieuws. Twee bruine ogen op het schilderij aan de muur kijken me aan en lijken wel te zeggen: “Heb je je nu weer laten vangen?” Ja, ik zou na al die teleurstellingen het nu wel al moeten geleerd hebben om niet teveel van iets te verwachten… Maar ik had me echt verheugd op dit uitstapje, om eens mijn zinnen te verzetten, te ontspannen en niet te stressen.

Hoeveel trams moet ik nog voorbijrazen tot ik mijn eigen raad zal opvolgen? Stop met te hoge verwachtingen te leggen op iets! Want als je niet te veel ervan verwacht, kan je ook niet zo hard geraakt worden als het misgaat. Het is een vreemde raad, een negatieve sfeer in een levensles. Ik luister niet genoeg naar mezelf, hunker altijd naar beloftes en plannen omdat ik snak naar een leeg hoofd. Ik verlang naar een moment om het piekeren op off te zetten. Maar als ik afhang van (sommigen, niet allemaal) mijn vrienden in mijn omgeving dan zal ik nog lang op mijn honger moeten zitten…

Een klein uurtje voor het afspraak uur krijg ik een sms: afspraak afgezegd… Een geldig excuus? Ik weet het niet of het een geloofwaardige reden is, maar wat kan ik zeggen of eraan doen? Het is al geannuleerd. Heel mijn avond planning naar de kloten, opgetut voor niets, want ja je wil er goed uitzien. Mijn goed humeur is dan echt naar de zak, want ik hunker er dan téveel naar. En als het dan uitdraait op een teleurstelling voel ik echt grote ergernis in me opborrelen als een onzichtbare lava onder een vulkaan. Onzichtbaar voor de buitenwereld maar te heet om aan te raken.

 

 

Maak dan andere plannen, zou je me aanraden, zet je zinnen op iets anders. Doe jij het maar eens als je al maandenlang naar iets uitkijkt en dan vlak ervoor een annuleer smsje krijgt, hoe zou jij je voelen? Ben ik zo een botte trut? Natuurlijk laat ik mijn borrelend gevoel niet zien, “Ja geen probleem, een andere keer” zal ik zeggen. Maar (uit ervaring) ik weet dat er geen volgende keer komt. Beloftes uit die richting van de vriendenkring, ik moet ze met een korreltje zout nemen.

Weer een les van mezelf, raad dat ik meer zou moeten opvolgen: neem beloftes met een korreltje zout! Een heel pak zout bij sommige “vriendschappen”. Altijd die beloftes die ze beloven, om dan nadien verbroken te worden… Het kwetst! Op de duur ga ik een muur om me bouwen, correctie: die is er al! En af en toe laat ik eens iemand binnen door de deur… Maar vandaag betreur ik het me dus, alwéér… Ik ben het zo beu, mijn zout is op! Mijn geduld ook, mijn emmer is vol maar ik kan het niet uitschreeuwen of ik heb niemand meer over. Snappen jullie dat?

 

Ik heb wel waardevolle vriendschappen om me heen, kan je geloven als ik zeg dat ik ze op één voet kan tellen? (Den andere voet dient om ze terug buiten mijn hart te schoppen :-)) Ze zijn onvoorwaardelijk, koester die vriendschappen want ze zijn zeldzaam! Ik onderhoud ze als porselein, ze zijn zacht als een satijnen knuffeldeken, hebben oren die luisteren en een mond die weet wanneer hij moet zwijgen of raad geven. Ze zijn er, die mensen die voor me klaarstaan. Ze zijn zeldzaam, ik heb er al enkele gevonden, als spelden in een immens grote hooiberg. Maar ik heb ze gevonden, en ze zitten voor altijd in mijn hart. Gelukkig maar, heb ik jullie om die potten zout en teleurstellingen weer te kunnen overbruggen!

 

Love, Coco

 

Geef een reactie