WEG was je…

 

Ze zeggen dat verdriet slijt.

De tijd kan het verdriet om een verlies misschien wel wat verzachten, maar ik geloof dat je nooit vergeet. Ik geloof dat dat lege plekje in je hart nooit meer weggaat.

Je was mijn eerste ervaring met de dood, nog nooit had ik er zo dicht bij gestaan. Ik was nog te jong, een meisje dat nog niet geleerd had om met deze gevoelens om te gaan. Dat zou jij mij wel leren, dachten we allemaal, zo dicht stond je bij me.

Onverwachts… Niemand zag het aankomen. Hartaderbreuk, je hebt geen pijn geweten.

Ik schreeuwde, huilde onophoudelijk. Waarom? Waarom jij? Waarom nu? Je had me nog zoveel beloofd te doen, samen te beleven.

En plots rinkelde die foon, de boodschap werd aan me doorgegeven. Ik kon het eerst niet vatten. Heel mijn wereld stond stil, de bodem onder mijn voeten zakte weg.

Jij die meer was dan mij naaste. Jij waar ik ook meer voor was. WEG, zonder afscheid nemen.

Ik bezocht jouw lichaam nog een laatste keer, de laatste groet was zo koud en kil. Ik zakte door elkaar.

Een andere levende bewaarengel tilde me terug op, nét op tijd, en hielp me terug verder groeien.

Maar dat lege plekje in mijn hart, zal nooit meer weggaan. Het verdriet is verzacht met de tijd, maar de tranen zijn er nog steeds!

 

Coco

Geef een reactie