Straks gaat het beter…

 

Vandaag is het zo’n dag dat de stoel scheef aan de eettafel staat… Vandaag is het zo’n dag dat de afwas blijft staan en dat ene kleine speelgoedblokje op de grond blijft liggen. Het kan me even niet meer schelen! Foert, zeg ik ertegen. Ik doe het morgen wel!

Meestal hou ik dat niet uit tot de ochtendzon nadien hoor, ik heb graag dat het opgeruimd is. Dus dat blokje ligt al snel op zijn plaats, ook al moet ik er vermoeiend voor bukken. En ook de stoel wordt snel terug net gezet. De afwas wordt altijd bij het krieken van de dag gedaan, en de stofzuiger heeft ook vaste dienst. Maar soms heb ik écht zin om alles te laten hangen waar het is!

Net zoals vandaag… Ik ben al mijn moed verloren, ik kan geen fut meer opbrengen. Teleurstellingen, financieel gedoe dat blijft hangen in mijn hoofd, piekeren en alles overdenken, plannen maken om dan weer alles in mijn geheugen weer overhoop te gooien en opnieuw te beginnen met lijstjes. Soms kan ik mijn denken niet stoppen, dan ga ik te ver dan ik aankan…

Dan slaag ik door, ik zak onderuit, net zoals vandaag. Ik ben uitgeput, mentaal en dat straalt door op mijn lichamelijke geest… “Mama, waarom huil je?” Soms hou ik het niet meer, en dan is een liedje op de radio of een fragmentje op de televisie al genoeg om de sluizen te openen. Ik ben eerlijk tegen onze kinderen, ze zijn met hun prille leeftijd toch al oud genoeg om het te begrijpen. “Mama heeft pijn, mama is heel erg moe.” Dochterlief denkt dat ik dan moe ben van het werk. Zoon begrijpt het al beter dat niet elke dag een vrolijke dag kan zijn, dan komt hij extra bij me knuffelen. En dan heb je er nog die de aandacht voor zichzelf willen grijpen, ah ieder gaat ermee om op zijn manier.

 

 

Mijn internet verbinding hoeft zelfs niet verbonden te zijn… Ik neem gewoon een wit vel op de computer en laat mijn handen typen wat mijn hoofd commandeert, zoals nu. Schrijven lucht me op, het vloeit zo snel op dat witte scherm. Het is een vertrouwd ritueel, nog beter dan een glas koude alcohol of snoepgoed.

Op dat vlak is mijn blog een aanvulling op mijn gezin, zoals een kindje erbij. Ik heb altijd al geschreven en gehouden van inkt op papier. Daarom ook de inkt witte raven, waarom is er nooit geen witte inkt uitgevonden? Je hebt blauwe en zwarte vloeistof in onze pennen, soms eens rode of groene. En dan de stiften en de kleurpotloden. Maar wit, die lijken wel altijd uitzonderingen, aan de kant geschoven in de kleurdoos. Welk kind gaat er ook met een wit potloodje op een wit papier kleuren? Dat deed ik! Ik nam het zwarte vel papier uit de kleurenblok en met mijn witte kleurtje ging ik tekenen… Net zoals schrijven heb ik zo werelden en eilanden op papier getekend, ik ging er zelfs mee naar de maan…

Nu vandaag deze avond heb ik in het schrijven weer mijn hart gelucht. Straks ruim ik gezellig op, doe ik een kaarsje branden, dat geeft me weer hoop. Straks maak ik een babbel met mijn ravenzusje, dat geeft me weer moed.

Vandaag was weer zo’n dag… Straks gaat het terug beter met me, straks…

 

Coco

 

Geef een reactie