Stel je voor dat ik jou was…

 

Mag ik erover nadenken… Stel je voor dat ik op een dag neerval en halfzijdig verlamd uit mijn coma ontwaak… Net als jij, lieve dame. Ik mag niet zeggen ‘oude’ dame, want je bent een jonge vrouw van rond de zestig, en toch getroffen door het lot.

Frequent krijgen we nieuwe opnames binnen. Maar bij jou bracht je wel meer in mijn gedachten binnen… Wat als dit mij zou overkomen?

We zeggen altijd: “Behandel je patiënten met vriendelijkheid en respect, zoals het je eigen familie zou zijn.

 

 

Een lijstje dat ik misschien wel aan mijn kamerdeur zou hangen als ik die patiënt zou zijn;

  • Stel me gerust met een zachte stem en laat me welkom voelen in deze nieuwe omgeving.
  • Wees beleefd, zeg goeie dag, en vertel me wie je bent als je mijn kamer binnenkomt.
  • Wees geduldig met me, maak tijd voor me vrij om mijn taal te begrijpen…
  • Maak geen veronderstellingen over mijn kunnen, maar leer mijn kunnen echt kennen. Ga op onderzoek uit, leer van mij zoals ik ook van jou zal gaan leren.
  • Ook al is het druk en hectisch op de gang, laat dat niet merken aan mij, maar neem moeite voor me om me tijd te geven.
  • Stimuleer me, laat me groeien en revalideren. Rekening houdend met mijn tempo.
  • Als mijn deur openstaat en je loopt haastig mijn kamer voorbij, knik of zwaai eens. Maak tijd daarvoor, ook al heb je die niet. Laat me weten dat je aan me denkt, geef me een teken van vriendschap.
  • Respecteer mijn privacy, als m’n bezig is met mijn zorg sluit dan de deur zodat er geen onnodige gasten binnenvallen in een privé moment.
  • Draag zorg voor mijn spullen, ze zijn van mij.
  • Raak mijn arm of mijn hand aan, ik ben ziek maar ik hou ook van een aanraking van tederheid.
  • Bekijk me niet als een nummer, maar als een persoon. Bekijk me niet als die verlamde,
    maar zie me zoals ik ben!

 

Coco

 

Geef een reactie