Mag ik even huilen?

 

Ik zeg altijd tegen mijn kinderen dat ze mogen huilen. Niet om kleine dingen, maar wel om pijn of verdriet.

 

Huilen kan je om liefdesverdriet, tandpijn, een overlijden, een verlies, een afscheid, …

Je kan tranen laten om iets dat je te weinig hebt, net niet hebt, of ook wel omdat je het tevéél hebt…

In een hoekje alleen wegkruipen, onder je lakens, of in de badkamer. Op de bus of in je auto. Wenen kan je overal, alleen, met je beste vriend(in), met je halve trouwboek.

Of net OM je halve trouwboek. Snikken en snotteren kan om een vriend, een liefde, een herinnering, of zelfs om een voorwerp, het kan.

 

Vandaag heb ik rode ogen van te huilen om iets wat iedereen rondom me tevéél lijkt te hebben… Om een ‘voorwerp’ waar ik net te weinig van beschik: geld.

Geld, ik huil om het tekort ervan. Het doet pijn! Ik huil van verdriet maar ook van pijn! Het geestelijke zet zich na een tijd ook op mijn lichamelijke…

Het is zo hard, oneerlijk. Het is niet eerlijk hoe geld in de wereld verdeeld is.

Waarom ik? Wat ik allemaal mis… Ik zou moeten blij zijn om wat ik wél heb, dankbaar. Dus waarom doet het dan zo pijn?

Omdat ik weet wat ik mis, dat weet ik heel goed. Daarom is de pijn erom nog zo hard.

 

Ik droog mijn tranen, dankbaar om wat er wel / wie er wel voor me is. Maar mijn hart snottert nog na. Was er maar meer geld voor mij, net genoeg om niet te weinig te zijn.

 

 

Coco

 

 

Geef een reactie