Kleintje wordt groter

De poppen worden wel nog eens vanonder het stof uit het vergeethoekje gehaald, maar de Lego Friends huisjes en de micro glitter stiftjes zijn toch wel haar favoriet… Dat creatieve dat heeft ze duidelijk van mij, onze dochter.
Maar ze wordt zo snel groot, soms zou ik ze willen tegenhouden, de meter stop zetten en ze in dezelfde schoenen laten zitten. Maar ze groeit, en niet alleen uit haar kleren maar ook van jong naar verstandiger…

Twee stappen in één week, is het wat teveel voor me om te verwerken als mama? Eerst viel er een uitnodiging uit haar boekentas, de confetti viel er nog net niet af. Ja, ze is populair, dat kan je wel zeggen. Geen feestje gaat voorbij of is ze mee van de partij. Maar dit verjaardagsfeestje was anders…

Ik hoorde me het klagend tegen mijn man zeggen: “Tot zo laat in de avond?” Ze zou pas enkele uren na haar vaste tijdstip om te gaan slapen terug thuis komen. Om dan de dag nadien weer voor de zonsopgang al in de badkamer te zitten. Ik ben een ouder die nachtrust heel belangrijk vindt, of ben ik een mama die zich teveel zorgen maakt? Nou goed, ik wou haar deze avond zeker niet ontnemen, dus gaf ik toestemming voor dit avond late uitje.

Een chocolade fontein met vers gesneden fruit, pannenkoekenhartjes, chips in vele gezouten smaken, en schaaltjes vol snoep. Ik begon zelf al wat jaloers te worden toen ze uitgebreid verslag gaf toen ze laat terug naast me op de bank zat, de andere kinderen allang onder de wol. Ze was uitgeput, maar haar lichaam nog nakloppend van de tonnen suiker…

Kleintje, je hebt je geamuseerd daar tussen al je vrienden en vriendinnetjes van je school. Maar wat ben ik blij als je me om een knuffel vraagt! Wat ben ik blij dat ik met dit alles nog even aan je zijde mag staan! Straks ben je groot, te groot om mama alles tot in detail te komen vertellen.

 

De volgende stap stond al voor de deur, letterlijk en ook figuurlijk. Een vriendin kwam je halen om gezellig bij haar thuis te overnachten, een echte meidenavond in pyjama. De eerste keer voor jou ergens anders overnachten… En weer moest ik mijn kleine meisje afgeven, aan een onbekende omgeving en een betrouwbare persoon, maar toch… De afstand was niet groot maar de leegte en de stilte in huis was groter. Ik had mijn bezigheden, dat heb je met een groot huishouden. Maar de hele namiddag en avond was er een wolkje in mijn hoofd dat me steeds naar jou voerde. Wat zou je aan het doen zijn? Zou je me missen, huilend in slaap vallen? Of het allemaal over je heen laten komen en je geen zorgen maken?

Gelukkig gingen de uren snel voorbij op de klok, en gaf mijn man me de voldoende afleiding met een knusse avond en een wijntje. De volgende avond stond jij alweer voor de deur, je sprong opgetogen in mijn armen, en weer kreeg ik een waterval aan verhaaltjes. Over een hond met snoepkoekjes, en een bed vol knuffelberen. Wat was ik blij dat alles zo goed verlopen was, gerustgesteld, voor herhaling vatbaar in de toekomst misschien?

“Ik heb een beetje geweend, mama.” Gaf je na een poosje aan me toe. Ze is een echt mama’s kindje, ze zal ook wel aan papa gedacht hebben, zoals wij samen ook aan haar. Ze heeft een traantje gelaten, en dat breekt mijn hart. Maar het stelt me ook gerust: ze is nog altijd klein. Onze kleine meid, is het egoïstisch om te wensen dat ze klein blijft in deze grote bangelijke wereld?

 

Een angstige mama,
Coco

 

 

Geef een reactie