Ik hou niet van simpel!

Ik hou niet van de easy way. Ik kies niet altijd voor de simpelere weg omdat die gemakkelijker is. En ook al is die andere keuze een lange moeilijke weg toch weet ik dat ik er bewust voor gekozen heb. Mij schrikt het niet af om de richting van mijn leven te veranderen, bij te leren, ervoor te werken en zo te ontplooien als goed mens dat z’n doel nastreeft.

Of als er ongevraagd iets negatiefs op mijn pad komt, dan zal ik proberen er het beste van te maken. Ik blijf niet depressief neerliggen, en zal eruit leren, knokken, ervan groeien en uiteindelijk genieten van het kleine geluk.

Want zo sta ik in het leven! Dat ben ik!

 

 

Ik kies niet voor simpel. Het begon bij kleine dingen toen ik jonger was. In taal ben ik nooit goed geweest, maar ik was een kei in informatica. Al die formules die je zonder elkaar niet kan tellen kregen echt mijn aandacht. Ik deed met plezier al die ellendige lange vraagstukken waarbij je lijn na lijn ingewikkelde bewerkingen moet doen.

Op school koos ik ook niet voor de gemakkelijkste studierichting. Ook al begon ik in de richting Latijn, daar vond ik mijn draai niet. Ik had al van kinds af aan het gevoel dat ik iets wou doen om mensen te helpen, zorgen en sociaal zijn. Maar mijn ouders duwden me in de richting omdat hun idee was: “Begin maar hoog, je kan nadien altijd zakken!” En dat deed ik ook, ik had ontelbare herexamens. Ik ging graag naar school, en was een voorbeeldige leerling die huistaken altijd met correctheid afhandelde. Maar ik vond met de pesterijen op school niet meteen mijn draai in het studeer leven…

Ik koos voor mezelf en besliste om naar de zorgschool te gaan. Eenmaal daar begonnen vroeg ik me echt af waarom ik me hier niet eerder voor ingeschreven had, hierin lag mijn hart! Al die jaren gemist, maar eindelijk kon ik me 100% inzetten voor een richting die ik echt graag beleefde.
Ik werkte elke zomer het maximum aan vakantiewerk en behaalde zelfs een buitenlandse stage in India! Ik groeide van tiener naar afgestudeerde met een lovend diploma, ik was fier dat ik voor deze moeilijke weg gekozen had en toch zo’n hoge punten scoorde! Ik had ervoor gewerkt en dat wierp zijn vruchten af.

 

 

Nog maar net afgestudeerd koos ik weer voor de difficult road. Ik en mijn man zijn gaan samenwonen. Had ik kunnen verder studeren als kinderarts of psychologe? Absoluut! En het was ook geen keuze, laten we eerlijk zijn. Ik ben meteen gaan werken. En dat was om geld in de schuif te brengen, je gaat samenwonen en dan is geld een onmisbaar ding. Nog altijd in ons leven trouwens… In jouw leven is geld toch ook onmisbaar? Is mijn keuze dan zo onterecht?

De wens van mijn vriend en ik om samen aan kinderen te beginnen viel ongeveer een jaar nadat we zijn gaan samenwonen. Verhuizen uit onze geboortestad, een andere werkbodem kiezen, … Die beslissingen hebben we samen genomen als mama en papa, als koppel en als zielsverwanten. Klaar om samen zij aan zij tegen de wind in te zeilen.

Ouders worden ouder, kinderen worden groter. Er zijn in al die jaren heen veel kleine beslissingen gepasseerd, maar ook vooral veel immens grote beproevingen en vastberaden doorzettingservaringen. Het liep niet altijd van een leien dakje, maar door alle stribbelingen en negatieve belevenissen door kozen mijn man en ik toch steeds voor elkaar. En keuze die ik elke dag zal maken, en geloof me: ook daarin kies ik niet voor de simpelste weg!

 

 

Ik had een leven kunnen kiezen in een ander land met een groter huis en veel meer luxe. Ik had voor een leven kunnen kiezen zonder kinderen en als vrijgezel. Of wie weet had ik wel de kans kunnen grijpen om met een rijke man te trouwen. Ik had een gespierde sportman kunnen nemen die heel gezond is en nooit ziek. Ik kon gekozen hebben voor een hele dag op de bank met een kuisvrouw, een tuinman en een nanny achter mijn rug.
Maar ik hou niet van simpel! Dat zouden nooit mijn keuzes kunnen zijn, en ook al zijn er onverwachte dingen gekomen op mijn pad, ik hou van elk detail dat als een kiezelsteentje mijn levensweg beïnvloed heeft!

“Jij hebt het als een simpel plaatje in je soepkom!” zei onlangs een goeie vriendin tegen me. Wel, laat ik je vertellen dat die vriendschap voor mij nu geen graantje meer betekend. Ze heeft me pijn gedaan met haar mening, geborduurd uit onbegrip en vooroordelen.

Het is niet omdat mijn man ziek is dat het zo vanzelfsprekend is om hem elke dag als babysitte te gebruiken… Het is niet omdat hij elke dag thuis is dat ik gemakkelijker kan kiezen waar ik werk en in welke shiften ik draai… En het is niet omdat we een handvol kinderen hebben dat ik geen tijd voor mezelf kan maken om terug te ontspannen.

Zoveel verkeerde ideeën over ons, ik haat ze! Nee, ik heb niet gekozen voor mijn man die dagelijks dozen medicatie moet nemen… Maar ik heb wél voor hem gekozen, en voor ons!

 

 

“Jij bent ervoor gegaan hé om zoveel kinderen te hebben!” Dat verwijt krijg ik ook weleens naar mijn hoofd geslingerd als ik zeg dat ik afgepeigerd ben. En dan wil ik schreeuwen: Ja! We hebben voor onze kinderen gekozen, stuk voor stuk bewuste keuzes gemaakt uit tijd en liefde. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet eens mag klagen en mijn hart luchten over hoe zwaar het soms is om met een bomvolle familieruimte te zitten…

Ik heb gekozen voor het niet simpele leven dat ik nu leid. Maar ik heb er wel voor gekozen! En daar ben ik blij om! Ik ben gelukkig met de keuzes die ik ingesprongen ben op de weg naar dit alles waar ik nu sta. Anders had ik hier misschien niet gestaan, niet zoals ik nu ben. Blij met wie ik nu ben en met wat ik heb.

Ik ben gelukkig! Jij ook?

 

Coco

 

Geef een reactie