Valentijn: onzin.

Ik heb het niet zo op feestdagen in het algemeen, maar één van de meest hatelijke ‘feestdagen’ moet toch wel Valentijn zijn. En dan niet omdat ik sinds kort geen relatie meer heb, ik heb het altijd maar niks gevonden.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niks tegen romantiek. Integendeel zelfs, ik ben dol op films met een hoog “en ze leefden nog lang en gelukkig” – gehalte. Ik vind films die niet goed aflopen eigenlijk zelfs heel gemeen. En er is niks zo leuk als boeken waarvan je weet dat ze goed gaan aflopen, en dan een paar honderd pagina’s lang meeleven met het hoofdpersonage, om het na afloop weg te leggen met een zalige glimlach, net omdat het allemaal goed afliep.
Dat soort dingen vind ik heerlijk. En dan natuurlijk tegelijk dromen van mijn eigen sprookjesprins die vast even de weg kwijt is, of er scheelt iets met zijn paard, of als hij modern is, heeft zijn GPS vast nog niet de goeie update gehad, maar hij komt, zeker weten.

En toch heb ik een hekel aan Valentijn. Omdat dat hele gedoe nu eenmaal niks te maken heeft met liefde of verliefdheid. Het enige dat Valentijn echt is, is commerciële nonsens. Een verkooptruc om half februari belachelijk veel bloemen, pralines en andere rommel te verkopen.

 

Laten we met z’n allen 364 dagen per jaar nauwelijks tijd maken voor elkaar om dan op 14 februari alle registers open te trekken en luid uit te schreeuwen hoe graag we elkaar zien…

 

Liefde is nu eenmaal geen dag op de kalender. Liefde draait niet om (dure) cadeaus. Liefde is je hart geven en daar helemaal niks voor terugverwachten!

 

Cinderella

 

Geef een reactie