Tegenslag, getackeld door mijn ziek zijn…

 

Af en toe word ik getackeld door mijn ziek zijn. Af en toe komt er tegenslag, erge tegenslag. En heel af en toe word ik daar echt door uit mijn lood geslagen. Af en toe lijkt er niks anders meer te bestaan dan die tegenslag, is die laatste opdoffer er teveel aan.

 

Zo ook nu weer. Ik kreeg een omprettig cadeautje van mijn lichaam. Niks levensbedreigend, niks rampzalig  (en ik besef dat er veel mensen veel slechter af zijn), maar voor mij erg ingrijpend. Iets dat ik weken- of maandenlang niet kan negeren. Echt iets heel rottigs.

 

Ik herken het vrij meteen, maar toch is mijn eerste reactie er eentje van ontkenning, “het zal wel iets anders zijn”. En dan komt het moment dat ik het moet toegeven, moet onder ogen zien, dat ik moet bellen om een afspraak te maken.

 

En dan probeer ik stoerder te doen dan ik me voel, om mijn mama (die er bij was toen ik het ontdekte), niet ongeruster te maken dan ze waarschijnlijk toch al is. Om als ze weg is dan toch een beetje in te zakken.

“Waarom?” Het lijkt zo oneerlijk om weer een tegenslag te hebben. Een tegenslag die ook nog een financiële tegenslag wordt.

Gelukkig heb ik een vangnet. En na een gesprek vol begrip en een virtuele hand op mijn schouder, voel ik me al een stuk beter.

 

Ik moet vooruit. Ik mag me niet laten terugslaan door een zoveelste tegenslag.

Ik ben sterker dan dat. Ik moet sterker zijn dan dat.

 

Ik mag me niet laten onderuit halen door mijn eigen lichaam!

 

 

Cinder

 

Geef een reactie