Blind voor de waarheid

 

Er is iets unieks aan de samenwerking/vriendschap tussen Coco en mij. En dat is enerzijds dat we, vaak onbewust, dezelfde onderwerpen aansnijden, en anderzijds dat wel elkaar heel vaak aan het denken zetten.

 

Toen ik haar tegeltje zag:

 

 

was dat voor mij pijnlijk herkenbaar.

Omdat ik zelf heel lang in een leugen geleefd heb en die leugen in stand gehouden heb naar de buitenwereld toe.

Het leek makkelijker om tegen buitenstaanders het beeld dat ze hadden van ons als bijna “perfecte koppel”, om dat maar in stand te houden. Iedereen bleef ook maar zeggen hoeveel geluk ik had met mijn relatie. Ik voelde me op den duur abnormaal omdat ik er af en toe anders over durfde denken…

Dus leek het makkelijker om de mening van anderen te bevestigen, dan toe te geven dat het eigenlijk een puinhoop was. Ik durfde het vaak zelfs niet toegeven aan mezelf. Ik plantte het idee in mijn eigen hoofd dat ik ondankbaar was om er zo over te denken, terwijl zowat iedereen steeds maar het tegendeel beweerde.

Dus, ik leefde in een leugen. Heel vermoeiend. Ik werd er ook heel ongelukkig van. Elke dag knaagde het een beetje meer. En omdat ik naar buiten toe ook altijd de illusie in stand had gehouden dat alles perfect was, was het meestal ook een erg eenzaam gevoel.

 

Maar soms…

Verzacht de waarheid meer dan een leugen.

 

 

De waarheid toegeven, tegen jezelf en tegen andere mensen dat lijkt moeilijk en hard. En dat is het ook, zeker in het begin… Maar gaandeweg wordt het beter.

Het kantelpunt voor mij kwam er niet toen mijn man wegging, zoals ik eerst dacht, maar toen ik aan mezelf durfde toegeven dat mijn relatie niet goed zat. Toen ik niet langer blind bleef voor de waarheid.

 

Eerlijkheid is belangrijk. En er is niks zo belangrijk dan eerlijk zijn tegen jezelf.

 

Cinderella

 

 

Geef een reactie